Atatürkçü Düşünce Derneği Bandırma Şubesi

HABER ARA

EN ÇOK OKUNANLAR

18 Punto 16 Punto 14 Punto 12 Punto Anasayfa » ADD GENEL MERKEZ

Atatürk'ün Ankara'ya Gelişinin 91.Yıldönümü

27.Aralık.2010, 11:18 ADD BANDIRMA

ATATÜRK'ün Ankara'ya Gelişinin 91 Yıldönümü :27 Aralık 1919

ATATÜRK’ün Ankara’ya Gelişinin 91 Yıldönümü :27 Aralık 1919

1. Dünya Paylaşım Savaşı sonunda Osmanlı Devleti yenilmiş sayıldı. İtilaf Devletleri her yanı işgale giriştiler. Sadrazam Tevfik Paşa’nın imzaladığı Sevr Antlaşması’na (10 Ağustos 1920) göre, Anadolu’nun da paylaşılması kararlaştırıldı. Urfa, Antep, Maraş, Adana, Antalya ve başkent İstanbul işgal edildi. Yunanlılar 15 Mayıs 1919’da İzmir’e girdi. Vatanı bu hazin işgalden halkla el ele vererek kurtarmak ve için, Mustafa Kemal Paşa, İstanbul’da çare üretilemeyeceğini görünce 19 Mayıs 1919’da Samsun’a çıktı. Halk O’nu büyük bir coşkuyla karşılandı.

22 Haziran 1919’da Amasya Genelgesi yayınlandı :

Vatanın geleceği tehlikededir; bu durumdan kurtuluş milletin azim ve kararlılığı ile olacaktır.

Daha sonra Erzurum’a geçen Atatürk, 23 Temmuz 1919’da yerel Erzurum Kongresi’ni, 4 Eylül 1919’da daha genel Sivas Kongresi’ni topladı. Bu halk kongrelerinde milli iradeye dayalı hükümet kurulması temel hedef oldu. Tüm illere telgraflar çekilerek halkın kendi adına karar verecek temsilcileri (Temsil Heyeti) seçmesi istendi.

Bu temsilcilerin toplanacağı güvenli bir yer gerekliydi. Ankaralılar Atatürk’ü ve Temsil Heyeti’ne seçilenleri Ankara’ya davet ettiler.

Gazi Mustafa Kemal Paşa, Kurtuluş Savaşı’nın en iyi Ankara’dan yönetileceği inancındaydı. Anadolu’nun ortasında ve cephelere eşit uzaklıktaydı. Tüm illerde haberleşme ve ulaşım olanağı yoktu. Bu gerekçelerle, Gazi ve Temsil Heyeti üyeleri 27 Aralık 1919 günü Dikmen sırtlarından Ankara’ya girdi.

27 Aralık 1919 Cumartesi... Hava açık, ılık. Birkaç gün önce sepeleyen kar tutmamış. Halk, Çankaya bağlarının batısındaki Kırşehir yoluna açılan yokuş boyunca akın akın yollarda. Kulaklar minarelerde. O tarihsel anı, selalarla bütün Ankara’ya müezzinler duyuracaktı. Gazi Paşa’yı karşılamaya gelenler arasında bölük bölük seğmenler göz alıcı, hepsi de çakı gibi. Kimi atlı, kimi yaya. Kiminin sağ omzunda baltaları asılı, kiminin “Martini” tüfekleri çapraz. Şal kuşaklarında hançerleri parlıyor. Gözleri gibi. Usta davulcular gelmiş.

Abdal Hasan’lar, Deli Haydar’lar, Kara Mahmut’lar, Mohaç’tan, Çaldıran’dan, ya da bir başka er meydanından.

Sabırsız bir bekleyiş.. Saat 15:10’da selalar duyuldu. Yokuş başına doğru bir yüklendi Ankara. Bir sevinçli telaş, bir büyük coşku.. Uzaklarda bir motor gürültüsü vardı. Sonra, korna sesleri. Evet, geliyordu Mustafa Kemal.

7 ay önce Bandırma vapuruyla Samsun’a çıkan Ordu Müfettişi “Orgeneral Mustafa Kemal Hazretleri” değildi bu gelen. Anadolu hareketini başlattığı için boynunda sarayın “idam fermanını” taşıyan, bütün rütbelerinden istifa etmiş ve “sine-i millette ferd-i mücahit olarak” Mustafa Kemal’di. Yaralı bir halk, O’nun önderliğinde buradan şahlanacaktı. Samsun’da bir hurdalıktan alınan, her parçası bir başka yerde bulunmuş, üstü açık, köhne otomobili yaklaşınca heyecan doruğa varmıştı. Gülümsüyordu Mustafa Kemal, henüz 38 yaşındaydı ama, yüzünde, nice savaş meydanının tandırında yoğrulmuş bir olgunluk vardı. Mavi gözleri çelik pırıltısıyla yanıyor, kalpağının iki kenarında, şakaklarında uçuşan başak rengi saçları, güzel yüzüne başka bir anlam yüklüyordu. Yokuş başında, seğmenlerin önünde durdu. Otomobilden indi. Onlara doğru ağır ağır yürüdü. Esas duruşa geçtiler. Tek can idiler. Bütün gözler, O’nun gözlerinde düğümlüydü. Vakur ve sert bir sesle:

- Merhaba efendiler! dedi.
- Sağol Paşa Hazretleri...
- Arkadaşlar! Buraya neden geldiniz?
- Millet yolunda can vermeye geldik!
- Fikrinizde sabit misiniz?
- And olsun. ...

Mustafa Kemal’in gözleri yaşardı. Zincir kabul etmeyen bu halk, O’nun peşinde, gerekirse ölüme bile, göz kırpmadan gidebilirdi. Ankara ve çevresinin tüm halkı, Atatürk’ü ve Temsil Heyeti üyelerini coşkun sevgi ve sevinç gösterileri içinde davul-zurna ile karşıladı. Eskimiş bir otomobilden inen bir çift gök rengi gözün derinliklerinde vatan ufuklarından tutsaklık bulutlarının dağılışını görmüşler, yurdun kurtuluşuna inanmışlar ve onu sonsuza dek reis tanımışlardı. Yassı deri kalpağının altında zayıf bir yüz, kaç ay, kaç yıl ve yıllar milleti için rahat yüzü görmemiş çelikleşmiş, sarı bir çehre ve içe işleyen sıcak bir bakış.. Boz palto altında sivil yol elbisesi, kumandanca yürüyüş... Mustafa Kemal Paşa Ankara’ya böyle geldi. Halaylar çekildi, seğmenler gösteriler yaptı.

Bu içten karşılama Gazi Paşa’yı çok duygulandırdı, teşekkür etti ve içinde bulunduğumuz durumu, bundan nasıl kurtulacağımızı özetleyen bir konuşma yaptı. Ata’nın Ankara’ya gelişi, Kurtuluş Savaşı için önemli bir dönemeçtir. TBMM’nin açılması, Ordu kurulması vb. çalışmalar Ziraat Mektebi’nde başlatıldı. Ankara, Kurtuluş Savaşı’nın merkezi oldu, ebedi başkentlik görevi üstlendi. Her 27 Aralık’ta seğmenler at sırtında gösteriler yapar, kent bayraklarla süslenir, Atatürk koşusu yapılır. Okullarda törenler düzenlenir. Halk şenliklerle bu mutlu günü kutlar. Kurtuluş’un şanlı öncülerini 91 yıl sonra saygı ve özlemle anıyoruz. Kutsal emaneti sonsuz geleceğe taşıyacağız.

Şimdilerde küresel sermayenin istemiyle bankalar, basın İstanbul’a taşınıyor, başkent boşaltılıyor. Bunu hüzünle karşılıyor, Anayasa’ya ve Cumhuriyetimizin kuruluş felsefesine aykırı görüyor ve mutlaka durdurulmasını istiyoruz.

Atatürkçü Düşünce Derneği Genel Merkezi

Bu haber 625 defa okunmuştur.